Gedicht "Het Wieden Wicht"

De Weeribben-Wieden is mijn bron van inspiratie, een plek waar natuur en stilte elkaar omarmen. In zowel het gedicht als in het schilderij geef ik een ode aan deze bijzondere streek. 

Wieden Wicht is een schilderij waarin natuur en vrouwelijk lichaam samenkomen in een poëtische verbeelding. Uit de schors van een boom ontvouwt zich een vrouw – niet in vlees, maar in lijnen van de natuur. Haar gestalte ademt uit de ruwe huid van hout, terwijl water en riet haar wieg en spiegel zijn.  
Het werk is het resultaat van een proces van bijna een jaar, waarin laag voor laag een gelaagd beeld is opgebouwd. De afwerking met meerdere lagen vernis geeft het schilderij een extra diepte, alsof het leven van het landschap zich blijft ontvouwen.
Binnen het doek zijn verschillende planten en bloemen verwerkt – de kattestaart, pijlstaart, waterlelie en het vergeet-mij-nietje – die samen met het riet en het water een harmonieus geheel vormen. Het reliëf van de boomschors benadrukt de verwevenheid van mens en natuur: krachtig, kwetsbaar en tijdloos.
Wieden Wicht volgt in de lijn van eerdere werken waarin het vrouwelijke lichaam via de natuur zichtbaar wordt gemaakt: in Wilde Winde Vrouw door de wortels van de winde, in De IJssel is een vrouw door het reliëf van het landschap. Hier, in het ruisen van water en riet en de huid van boomschors, vindt zij opnieuw haar gestalte.
Wieden Wicht is de vrouw van het landschap – geworteld in aarde, gedragen door water, gehuld in de eeuwige huid van de natuur.

In de Weerribben, stil en groot
Waar water glanst als vloeiend lood
Waar lelies wiegen op de stroom
En riet ruist zacht langs eeuwen droom

De zon kust pijlkruid in de gloed
Hun bloesems ontwaken, liefelijk gemoed
De wind beweegt het riet in koor
Een fluistering van lang verloor

Boomstronken rijzen uit knerpend schors
Verdronken koninginnen, gehuld in mos
Ze dragen verhalen, diep verzonken
Van dagen toen hun wortels dronken

Het Wieden Wicht, een geest zo licht
Waakt over 't water, het oude zicht
Met voeten vast in grond en gras
Ogen gesloten, oneindig diep moeras

Zij vlecht de nevels om het meer
Verweven dromen, keer op keer
Zij roept de lelies tot het licht
En schuilt in ’t riet, het Wieden Wicht

Dus wie het riet hoort in de wind
En fluistert met dit waterkind
Die voelt haar Wieden’s adem gaan
Waar riet en water eeuwig staan

Zo stil als het Wieden Wicht het water leest
Vindt ze wat geen mens meer weet
Diep in het riet, waar schaduwen staan
Houdt zij de wacht, jaar in, jaar aan

Het water fluistert zacht haar lied
Vergeet-me-niet rank ruisend riet
De Wieden leeft, het ademt mee
Een wereld oud maar tijdloos gedwee