Gedichten 

Op deze pagina de gedichten die toebehoren
aan schilderijen of een huisstijl.

Het Wieden Wicht

In de Weerribben, stil en groot
Waar water glanst als vloeiend lood
Waar lelies wiegen op de stroom
En riet ruist zacht langs eeuwen droom

De zon kust pijlkruid in de gloed
Hun bloesems ontwaken, liefelijk gemoed
De wind beweegt het riet in koor
Een fluistering van lang verloor

Boomstronken rijzen uit knerpend schors
Verdronken koninginnen, gehuld in mos
Ze dragen verhalen, diep verzonken
Van dagen toen hun wortels dronken

Het Wieden Wicht, een geest zo licht
Waakt over 't water, het oude zicht
Met voeten vast in grond en gras
Ogen gesloten, oneindig diep moeras

Zij vlecht de nevels om het meer
Verweven dromen, keer op keer
Zij roept de lelies tot het licht
En schuilt in ’t riet, het Wieden Wicht

Dus wie het riet hoort in de wind
En fluistert met dit waterkind
Die voelt haar Wieden’s adem gaan
Waar riet en water eeuwig staan

Zo stil als het Wieden Wicht het water leest
Vindt ze wat geen mens meer weet
Diep in het riet, waar schaduwen staan
Houdt zij de wacht, jaar in, jaar aan

Het water fluistert zacht haar lied
Vergeet-me-niet rank ruisend riet
De Wieden leeft, het ademt mee
Een wereld oud maar tijdloos gedwee

De IJssel Δ is een Vrouw
Al eeuwen is ze veranderlijk, soms verraderlijk maar
meestal plooibaar.
Verbindende bochten buigen voor haar
onverhulde welvingen.
Golvend duwt ze onvermoeibaar, slib op slib, als een reliëf
over de IJsselΔέλτα.

De IJssel is een Vrouw
Zeilen bollend als borsten, trots vechtend tegen haar
wispelturigheid, heeft ze schepen laten dansen op haar
snoer van kolken.
Bang zijnde voor haar onbeheerste water wordt ze vertakt.
Haar knie diep drukkend voor de Zande laat zij zich Reve.

De IJsselΔ is een Vrouw
Ze speelt onrustig met de wind waarbij het zonlicht opbokst
tegen de wolken.
Een schilderspalet van groen en blauwtinten
strijkt neer op haar oevers verdronken in het
goudgeel van de boterbloem.

De IJssel is een Vrouw
Haar heupen wiegend op het Hanze achterland,
het Kamper wit en blauw beroerend, is zij de schakel
van verbinding
in haar vaart Omme land.

De IJsselΔ is een Vrouw
Haar lonkende ogen hebben jou ontmoet.
Je mondig meenemend in gedachten,
haar verblindende vrijheid tegemoet.
Met open ogen verban je de waarheid,
van haar machten.
Aanschouw,
De Δέλτα van de IJssel is een Vrouw.

Wat ik zeggen wil 

We vangen woorden
tussen stilte en lawaai,
een handvol zinvolle letters
vloeit als licht tussen ons in.

Woorden waaien weg,
letters zoeken elkaar op.
Gedachten spreken fluisterend
tot we elkaars taal ademen.

Jij hoort mij.
Ik luister.

Tussen ons valt soms een stilte,
zwaar van alles wat niet gezegd wordt.
Toch trilt er iets,
een verstaan zonder geluid.

Woorden waaien weer,
gelaagd in verwachting,
in verplichting van leegte.

Wat ik zeggen wil:
Elkaar verstaan
is niet altijd weten,
maar aanraken.

nov 2025 Mirriam Bouwmeester

✨ Tussenruimte ✨  

Het jaar vertraagt.
Gedachten resetten.  
Tussen kerst en nieuwjaar
ontstaat tussenruimte,
waar verzinsels groeien,
ideeën mogen landen,
lef zacht durft te zijn
en groei nog geen vorm hoeft te hebben.  

Neem mee wat klopt.
Laat los wat stil is geworden.
Het nieuwe jaar wacht niet
op perfectie,
maar
op beweging,
op proces in wording,
op creatiekracht.  
dec 2025 Mirriam Bouwmeester

Wilde Winde Vrouw

Zij daalt neer in de diepte,
pezige linten wortels
dat zich als geheimen door de aarde boort.
Een netwerk van herinnering,
een web dat geen einde kent.

Wanneer zij oprijst,
paarsrode aders slingeren zich
om muren, om bomen, om harten.
Wellustig en ontembaar
bezet zij wat haar ogen zien.
Geen keten houdt haar vast.

Zij is geen onkruid,
zij is de belichaming van wil,
de vuurgloed van doorzettingskracht,
een vrouw die niet knielt.

Haar bloem — een kelk van stilte,
een poort tussen werelden.
Hoe klein en argeloos ook,
zij draagt de schoonheid van eenvoud,
een glimp van oerlicht.
De naam die men haar gaf,
onwaardig en smalend,
valt weg als stof in de wind.

Zij kent geen vreemd land,
want overal vindt zij thuis.
In elke kier, in elke muur,
ademt zij heemgevoel:
het weten dat alles haar toebehoort.

O Wilde Winde Vrouw,
gij zijt de fluistering van de aarde,
de ontembare bruid van de lucht,
wortel en vleugel,
kracht en overgave.

Vriendschap 
Vriendschap kent geen grenzen,
geen muren van geloof of kleur.
Ze leeft in stille handen,
in ogen vol van luisterend vuur. 

Ze vraagt geen masker, geen bewijzen,
maar enkel dat je echt bestaat.
Een woord, een lach, een kleine stilte,
een hart dat naast het jouwe slaat. 

Vertrouwen is haar zachte bodem,
waar wortels dieper groeien dan het zicht.
Daar bloeit een band die niet kan breken,
ook niet door storm of duister licht. 

Want waar je ook vandaan mag komen,
welk pad in het leven ook ontstaat,
vriendschap is het stille weten:
“Jij bent jij – en dat is waar het om gaat.”

 Moeder,
vast in regels,
aan gewoontes die niet van haar waren,
bewegingen ingesleten door andermans wil.
Haar liefde schuilde niet in grootse gebaren,
maar in de stille uren
wanneer de draad door stof gleed,
het borduurwerk haar hoofd ontspande.
Dan brak er ruimte open,
een zacht veld waar woorden mochten landen.
Daar werd ze moeder,
daar vloeiden gesprekken,
daar werden vragen ontvangen
en antwoorden gevonden.  

Dochter,
moeders verwachting als tweede huid,
zoekend naar wegen die nog niet bestonden,
hongerig naar ervaringen,
zonder lijnen die haar tegenhielden.
Ook zij leerde wachten
op die schaarse openingen,
wanneer moeders hoofd rust vondt.
Dan kon zij dochter zijn,
dan durfde zij te vragen,
dan kwamen de antwoorden.  

En tussen hen,
de draad die gespannen werd, 
losser, soms strak, soms breekbaar,
maar steeds opnieuw gelegd.
In die momenten van stilte, van spreken,
borduurde ze samen,
langzaam en aarzelend,
aan iets dat meer was
dan patronen of wachten—
ze borduurde aan Vriendschap.  

Inner Wheel
Harmonieus tegengesteld
Buitensporig alledaags
Eindeloos  -  Snel
Actief - stilstaand
Grenzeloos begrenst
Respect  -  Draagkracht
Triomfantelijk krakkemikkig
Verbreding  -  Energie
Dauwdruppel  -  Oneindigheid
Gevangen dieptepunt
Verbondenheid  -  Alleenstaand
Oneindig gering
Fenomenaal ondermaats
Onpeilbaar nietig
Omvangrijk volmaakt
Vrouwelijk  -  Mannelijk 
Inner Wheel

Vollenhove – Stad van Dahlia’s

In het rood van haar trotse vlag gloeit een oude stad,
waar vijf sterren waken over water en land.
Vier wit als tekenen van kracht en trouw,
één gouden, het hart dat Vollenhove eeuwig bezielt.

Eens hof der heren, glansrijk en groot,
waar kastelen en ridders zwaarden hun schaduwen wierpen.
Prinsessen wandelden langs lanen en hofpoorten,
hun stemmen verstild, maar niet vergeten.

De zee bracht leven, de haven haar lied,
botters wiegden als pelgrims op de golven.
Schippers en vissers schreven hun verhaal
in netten, masten, in zout dat de wangen brandde.

Maar bovenal bloeit de dahlia, kind van de aarde,
gekweekt in toewijding, gedragen door liefde.
Elk jaar herrijst zij in triomfantelijke praal,
wagens gebouwd uit dahlia’s, levend mozaïek.

De corso schrijdt door de straten als een vorstelijke stoet,
en heel de stad ademt één adem van trots.
In duizend kleuren spreekt zij van Vollenhove’s kracht,
een bloem die de stad zijn gouden ster laat dragen.

Vollenhove schittert in rood en sterren,
in dahlia’s, bloemen van eeuwige roem –
een stad die leeft, herinnert en verbindt.
Vollenhove , een stad die eeuwig bloeit.

Succisa pratensis - Blauwe Knoop  

Tussen afgedankt en afgebroken
ontstaat een gouden glans,
welvaart dat zich uitstrekt,
welvaart die zwaar weegt
en de flora naar de rand drukt.  

Maar in die schaduw,
klein en koppig,
steekt ze haar hoofd omhoog:
Succisa pratensis, Blauwe Knoop,
met stampertjes als vonken,
vol verlangen om te verspreiden,
vol kracht om voort te zetten.  

Herinnering van hergebruik,
van transformatie,
waar afval waarde wordt
en kwetsbaarheid weerbarstig blijkt.  

Want hoe hoog de gouden golven ook reiken,
hoe zwaar de welvaart ook drukt,
de Blauwe Knoop buigt niet.
Ze keert terug,
ze ademt,
ze toont ons:
Natuur is sterker dan welvaart.